UDK 341.323(497.6GORAŽDE)”1992-1995”
Autor
Muamer Džananović
Sažetak
U Goraždu tokom opsade od proljeća 1992. do kraja 1995. nad civilima, civilnim stanovništvom i civilnim objektima, u kojima su civili tražili spas, izvršeni su brojni oblici zločina protiv čovječnosti i međunarodnog prava, uključujući i genocid.Strategijom držanja stanovništva pod totalnom opsadom, ostavljajući ga bez osnovnih potrepština za život, te upotrebom modernog oružja srpskocrnogorski agresor vršio je koordinirano i sistematsko granatiranje i snajpersko djelovanje po civilima, civilnom stanovništvu i civilnim objektima. Agresor je u proljeće 1992. zauzeo sve okolne gradove, tako da je i Goražde bilo u potpunom okruženju kojim su se prekinule i sve putne komunikacije do najbližih teritorija koje su bile pod kontrolom Armije Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH).Iako je od 6. maja 1993. Goražde bilo jedan od šest gradova u Bosni i Hercegovini koji je dobio status sigurne zone Ujedinjenih nacija (UN), agresor je nesmetano i u kontinuitetu izvodio žestoke artiljerijske i snajperske napade po rubnim dijelovima općine, kao i po najužem gradskom području, ubijajući, ranjavajući, te permanentno uništavajući civilne objekte, sprečavao dolazak humanitarne pomoći i neophodnih lijekova, medicinskih sredstava i pomagala. U tako krajnje nehumanim uvjetima, tokom troipogodišnje opsade, stanovništvo Goražda živjelo je u uslovima koncentracionog logora.
Goražde je bilo trn u oku velikosrpskoj ideologiji, politici i praksi, jer je bio jedini teritorij koji agresor nije uspio zauzeti u Podrinju, ključnom teritoriju u agresorskim planovima.O značaju i statusu sigurne zone UN-a, odnosu visokih predstavnika prema agresoru i prema žrtvama agresije, te o agresorskim aktivnostima da i ovaj prostor stavi pod svoju kontrolu, govorit će se u ovom radu.
Ključne riječi
agresija, Goražde, opsada, sigurna zona, zločini, visoki predstavnici UN-a, Rezolucije UN-a